Thursday, June 22, 2017

შორს წასვლა მინდა რა - #ასისტენტისდღიური


საღამოა, სახლში ტელევიზორს ვუყურებ. მირეკავენ. ჩვენიანია, ბატონი ღვინიაშვილი.
მეუბნება :
- თაკო გცალია? (გამიხარდა, გაიაზრა, რომ შეიძლება ცუდ დროს მირეკავდეს).
- კი გიო. რა ხდება?
მკითხულობს , როგორც ვიცით ხოლმე მოკითხვები ადამიანებმა. ჰოდა მთავარი სათქმელიც, ზარის მიზეზი რომ იყო, სიტყვებს ამოაყოლა:
-      თაკო, სასეირნოდ მინდა წასვლა. გეცლება რომ წამიყვანო?

Friday, June 16, 2017

მესამეს მოდილიანი - #ასისტენტისდღიური

სანამ "მესამეს  მოდილიანს" , გაგაცნობთ გავაგრძელებ სათქმელს თვალსშეჩვეული სასწაულებით, რომელიც ჩვენი ყოველდღიურობის  თითქოსდა, უმნიშვნელო ნაწილია. დავამატებ აღმოჩენებს, რომლის არსებობაც ძალიან გვიკვირს და რომლის შემჩნევაც, ზოგიერთისთვის, სასწაულის ტოლფასია.


თბილისში “ხელი ხელს” მცირე საოჯახო ტიპის მესამე სახლის გახსნას ველოდებოდით... და მოვიდა ჩვენთან ბიჭი. ბიჭი, რომლის მისალმებაც მორიდებული ხელისჩამორთმევით შემოიფარგლა და დაჯდა თავისთვის, ძველი მობილურით ხელში, რომელიც ბევრი ვერაფრით დაგაინტერესებდათ... ცნობისთვის, დღეს მორიდებული ხელისჩამორთმევა მეგობრულ შეხვედრებად იქცა. მისი მობილურიც გაუმჯობესებულია, საკუთარი თანხის განკარგვის უფლებამიღებული,თავისივე პენსიით ნაყიდი და მისი სურვილისამებრ შერჩეული.

Monday, June 12, 2017

#ასისტენტისდღიური - ქიტო მიხაელოვა და 5 ლარიანი სმარტფონი

მინდა მინდაა,დიდი ტელეფონი მინდა რომ მქონდეს,მინდა მინდაა - ექოდ ბოგინობდა ქიტოს ხმავეუბნებით, რა თქმა უნდა, არ მოუვა 5 ლარად, მაგრამ, მარინე გიორგის ასული ფერაძის არ იყოს: შეაყარე კედელს ცერცვი”. ვერ გავაჩერეთ და გადავწყვიტეთ ქალბატონი ლალის იდეისთვის ფრთები შეგვესხა. შევიმოსეთ სისტემის წინააღმდეგ გასალაშქრებლად,რათა ფეხქვეშ გაგვეთელა კაპიტალიზმი, გვეყიდა 5 ლარად დიდი და ბავშვის თოთო გულივით შეურყვნელი სმარტფონი...

Thursday, June 8, 2017

ორმაგად გაოცება

 "გამარჯობა მე გიორგი ღვინიაშვილი ვარ და დღეს ჩემი დაბადების დღეა"
ამ სიტყვებით გიორგიმ პატრულის, შინაგან საქმეთა სამინისტრო-ს თანამშრომლები გაიცნო, ფორმაც მოირგო, კითხვებზე პასუხებიც მოიმარაგა და საპატრულოდ გავიდა:

Tuesday, June 6, 2017

ფუტკრებს ყურები ეტკინათ - #ასისტენტისდღიური

მთელი კვირა დღე და ორშაბათი, გიორგის შემართებით, აღტაცებული ვიყავი. საფუტკრიდან ერთი წუთით არ მომშორებია, ჩემს ყველა საქმიანობას ინტერესით ადევნებდა თვალს. ყველა დავალებას უნაკლოდ ასრულებდა. მძიმეების აწევას არ მანებებდა: “მე ავწევ შენ არ აწიო”. ბარტყის საკვები სეროფი თვითონ დააწყო. სკებს ბალიშები და ხუფები თვითონვე დაახურა.

ორშაბათ საღამოს საფუტკრეში გიორგის გარეშე ჩუმად ჩავედი. მაინტერესებდა გიორგი რას იზამდა, როცა თუნუქის ხმას გაიგებდა (თუნუქი სკებზე გვაქვს დაფარებული, ფუტკრებს წყალი რომ არ ჩაუვიდეთ). გიორგიმ როგორც კი თუნუქის ხმა გაიგო მაშინვე სკებთან გაჩნდა:

Thursday, June 1, 2017

#ასისტენტისდღიური - გამოცილებები სახლიდან სახლში



კარგი შეგრძნება ყოფილა, როცა ნამდვილად გიყვარს ის, რასაც აკეთებ. აი რთული ის გზაა, სანამ ამ ჭეშმარიტებამდე მიხვალ. საინტერესო ამ  სამყაროში ბევრია, თავისი ჩვეულებრივი უცნაურობებითა და თვალსშეჩვეული სასწაულებით, თუმცა ჩვენი ადგილი კონკრეტულ გარემოშია და ეს გარემო თავისთავად გვიზიდავს მისკენ.

ჰოდა, ხომ გახსოვთ შემთხვევითობები, დღეს რომ გავლენა აქვს ჩემს ცხოვრებაზე, აი ერთ-ერთი შედეგიც:


Monday, May 29, 2017

#ასისტენტისდღიური - ძვირფასო დღიურო

ძვირფასო დღიურო, ღამის სამი საათია და მე მღვიძავს. არა იმიტომ რომ არ მეძინება, ძალიანაც მეძინება… არ მაძინებენ ხმები, ჯოჯოხეთური ხმები, რომლებიც გარედან შემოდიან.. ალა პუგაჩოვები და შანსონები.. გთხოვ, მაღალო ღმერთო გამაძლიერე, ჯერ კიდევ ნორჩია, დღენი ჩემნი. ხმები მიფერმკრთალებენ განვლილ დღეს, მაგრამ შევეცდები გახსენებას:

- დილა ბურთით დაიწყო. მე, ბატონი დავითი და ბატონი პატარა გიო გავედით სათამაშოდ. დავიღალეთ, დავიხარჯეთ, ვბრუნდებით,
გზად “ხელი ხელს” გოგოების სახლში გავიარეთ. ინგა დას ემშვიდობება (და უცხოეთში მიდის, თვითონ კი ჩვენთანაა უკვე კარგა ხანია), ნაღვლიანი თვალები აქვს ინგას. მერე მისმა თვალებმა გაგვიღიმა...

Tuesday, May 23, 2017

#ასისტენტისდღიური - "ბიჭი, რომელიც გულს ავსებს, ანუ ლეო"




ეს ჩვენი ახალი რუბრიკაა. იმისთვის, რომ
ხელი ხელს დიდი საქმეების შესახებ დაწვრილებით შეიტყოთ. ასისტენტები ბენეფიციარების საიმედო მხარდამჭერები არიან.
ესეც პირველი ბლოგი:
"ბიჭი, რომელიც გულს ავსებს, ანუ ლეო"

Thursday, May 18, 2017

ფუტკრებივით ფუსფუსებენ


დათო და გიორგი, გიორგი და დათო, ხელი ხელს მცირე საოჯახო ტიპის თბილისის პირველი სახლის მცხოვრებლები არიან.
უკვე ორი წელია შუაგულ სამეზობლოში ცხოვრობენ, სწავლობენ, მუშაობენ. 
როცა სახლში რამეა გასაკეთბელი ფუტკრებივით ფუსფუსებენ

ეს პეტრეა, ეს ბედნიერებაა

პეტრე ხელი ხელს მცირე საოჯახო ტიპის მეექვსე სახლის პირველი მცხოვრებია. 
პეტრე ბედნიერების მფრქვეველია, მისი ღიმილი 20 კაცის ღიმილს უდრის და გაოცებას იწვევს

ეს პეტრეა, ეს ბედნიერებაა